بررسی فقهی حقوقی معیارهای مصلحت طفل در حق حضانت والدین

حضانت به معنای حفاظت و نگهداری و تربیت طفل، یکی از مهمترین حقوق فرزند است، چرا که فرزند، در سایه مراقبت و تربیت صحیح، از خطرات و آسیب ها حفظ و مهارتها و توانایی های لازم برای زندگی را کسب می نماید. حضانتِ فرزند، معمولا در خانواده با مشارکت پدر و مادر صورت می گیرد، اما آنجا که والدین جدا از یکدیگر زندگی می نمایند، منشأ اختلاف می شود. قانونگذار حقوق و تکالیف والدین نسبت به حضانت فرزند را در فرض عدم زندگی مشترک آنان، در برخی مواد قانونی ذکر کرده است. یکی از نکات مورد توجه قانونگذار آن است که در سپردن حضانت طفل باید مصلحت او رعایت شود. اینکه مقصود از مصلحت طفل چیست به طور کامل روشن نیست. اگرچه قانونگذار در پاره ای موارد، حق حضانت را به جهت رعایت مصلحت طفل، از پدر یا مادر سلب نموده است اما معیارهای مصلحت طفل را به طور دقیق احصاء ننموده است. بدون تردید برای اتخاذ تصمیم درست توسط دادگاه و جلوگیری از اعمال سلیقه های آسیب زا، در خصوص حضانت طفل، باید معیارهای مصلحت طفل، روشن باشد. بر اساس تحقیق پیش رو که به صورت توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای صورت گرفته است، مهمترین معیارهای مصلحت طفل، «تربیت دینی»، «تربیت اخلاقی»، «صحت جسمی»، «سلامت روحی و روانی» و «فراگیری دانش و مهارت» می باشند. همچنین در صورت تعارض بین مصالح مختلف طفل، شاخصه مهمتر ملاک تصمیم گیری خواهد بود.