A Comparative Study of the Blood Money (Diyah) for Spinal Fractures in Imamiyya and Hanafi Jurisprudence

Document Type : Original Article

Authors

1 Assistant Professor, Department of Law, Al Mustafa International Research Institute, Qom, Iran

2 PhD in Criminal Law and Criminology, Islamic Humanities Higher Education Complex, Qom, Iran

Abstract

The spine is one of the vital organs of the human body—it runs from the skull all the way down to the pelvis—and fracturing it can not only cause serious physical harm but also mess with a person's ability to move around. This study, using a descriptive‑analytical method and drawing on library and documentary sources, looks at the blood money (diyah) for different types of spinal fractures and the resulting loss of bodily functions, from the perspective of Imamiyya and Hanafi jurisprudence.
So what did the research find? Well, here are the similarities and differences between the two schools when it comes to diyah for spinal injuries. Both schools consider the spine a vital organ and treat it under the general rules of diyah. If there's a loss of essential functions—like paralysis or a curved back—both say full diyah applies. And in cases where there's no explicit scriptural text (naṣ), both turn to arsh (compensation determined by expert assessment). Also, both agree that full diyah is required when a fracture comes with a curved back or when, after healing, one of the vital functions is lost.
But here's where they differ. In Imamiyya jurisprudence, if a spinal fracture is incurable, they award full diyah unconditionally. The Hanafis, however, make that conditional on the loss of a major function—such as the ability to walk or sexual function—and if that hasn't happened, they only set arsh. For a fracture that heals completely with no remaining defect, Imamiyya jurists say one‑tenth of full diyah is due, whereas the Hanafis only require payment of the treatment costs. If the fracture heals but leaves a defect, Imamiyya jurists refer to the general principles of arsh, while the Hanafis explicitly say arsh is obligatory. Now, what about a situation where the spinal fracture doesn't heal and one of the vital functions is lost? Imamiyya jurists hold that two full diyahs are owed—one for the fracture and one for the loss of function. Among the Hanafis, though, there's disagreement: some say one full diyah, others say two.

Keywords

Main Subjects

References

ابن‌حمزة، ابوجعفر محمد بن على. (1408 هـ). الوسیلة الی نیل الفضیلة. محقق: محمد حسون. قم: کتابخانه عمومی آیت‌الله ‌مرعشی نجفی.
ابن‌فارس، احمد. (1404هـ). معجم مقاییس اللغة. محقق: عبدالسلام محمد هارون. قم: دفتر تبلیغات اسلامی.
ابن‌سعید، یحیی بن احمد. (1405 هـ). الجامع للشرائع. مصحح: جعفر سبحانی. قم: سیدالشهدا.
ابن‌منظور، محمد بن مکرم. (1375 هـ). لسان العرب. ج 1. بیروت: دارالفکر.
ابن‌نجیم المصری، زین‌الدین بن إبراهیم بن نجیم. [بی‌تا]. البحر الرائق شرح کنز الدقائق. بیروت: دارالکتب العلمیه.
اصفهانی، بهاءالدین محمد بن حسن. (1424 هـ). کشف اللثام و الإبهام عن قواعد الأحکام. ج ‏11. قم: مؤسسه النشر الاسلامی.
اکبری، محمد؛ و دیگران. (1391 هـ.ش). آناتومی‌گری برای دانشجویان. ج 1. تهران: ابن‌سینا.
بای، حسینعلی. (1394 هـ.ش). «تأملی در قاعده دیه شکستگی استخوان‌ها». حقوق اسلامی. دوره 12. ش 44. ص 31 - 65.
بغدادی‌، ابومحمد بن‌ غانم. ‌(1919 م). مجمع‌ الضمانات‌ فی‌ مذاهب‌ الإمام‌ الأعظم‌ أبی‌‌حنیفة‌ النعمان. ج 3. قاهره: دارالسلام.
حداد، ابی‌بکر بن علی. (1322 هـ). الجوهرة النیرة. ج 5. چ 1. قاهره: المطبعة الخیریة.
حکیم، سید‌محمد‌سعید. (1433 هـ). منهاج الصالحین. ج ‏3. قم: دارالهلال.
حلی، حسن بن یوسف. (1410 هـ). إرشاد الأذهان إلى أحکام الإیمان. ج ‏2. قم: مؤسسه النشر الاسلامی.
حلی، حسن بن یوسف. (1411 هـ). تبصرة المتعلمین فی أحکام الدین. محقق: محمدهادی یوسفی غروی و حسین درگاهی. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
حلی، حسن بن یوسف. (1420 هـ). تحریر الأحکام الشرعیة علی مذهب الإمامیة. محقق: ابراهیم بهادری. ج ‏2. قم: مؤسسة الإمام الصادق علیه‌السلام.
حلى، حسن بن یوسف. (1379 هـ.ش). تلخیص المرام فی معرفة الأحکام. محقق: مرکز الأبحاث و الدراسات الاسلامیة، قسم إحیاء التراث الاسلامی. قم: دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم.
حلّی، أبوجعفر محمّد بن منصور بن أحمد بن إدریس. (1410 هـ.ش). السرائر الحاوی لتحریر الفتاوی. ج 3. قم: مؤسّسة النشر الإسلامی.
خمینی، روح‌الله. (1379 هـ.ش). تحریر الوسیلة. ج ‏2. تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار حضرت امام خمینی(ره).
خوئی، ابوالقاسم. (1398 هـ.ش). مبانی تکملة المنهاج. ج ‏42. قم: المطبعة العلمیة المقدسه.
سبحانی تبریزی، جعفر. (1392 هـ.ش). أحکام الدیات فی الشریعة الإسلامیة الغراء. قم: مؤسسة الإمام الصادق علیه السلام.
شهید الثانی، زین‌الدین بن علی. (1410 هـ.ش). الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة (ط-الحدیثة). ج ‏10. قم: مکتبه الداوری.
شهید الثانی، زین‌الدین بن علی. (1413 هـ). مسالک الأفهام إلى تنقیح شرائع الإسلام. ج ‏15. قم: مؤسسه المعارف الاسلامیه.
شیبانی، محمد بن حسن. (1433 هـ). الأَصْلُ. تحقیق وَدرَاسَة: الدکتور محمَّد بوینوکالن. ج 6. چ 1. بیروت: دارابن‌حزم.
طوسی، محمد بن حسن. (1387 هـ). المبسوط فی فقه الإمامیة. ج ‏7. محقق: محمدباقر بهبودی. تهران: مکتبه المرتضویه.
طوسی، محمد بن حسن. (1407 هـ). الخلاف. تحقیق: جمعی از محققین. ج ‏5. قم: جامعه مدرسین.
طوسى، محمد بن حسن. (1400 هـ). النهایة فی مجرد الفقه و الفتاوی. بیروت: دارالکتاب العربی.
عمید، حسن. (1391 هـ.ش(، فرهنگ عمید. ج 2. چ 31. تهران: امیرکبیر.
عوده، عبدالقادر. (2009 م). التشریع الجنائی الإسلامی مقارنا بالقانون الوضعی. ج 2. قاهره: المکتبة التوفیقیة.
فاضل لنکرانی، محمد. (1376 هـ.ش). تفصیل الشریعة فی شرح تحریرالوسیله. قم: مرکز فقه الأئمة الأطهار علیهم السلام.
فقعانی، علی بن علی. (1418 هـ). الدر المنضود فی معرفة صیغ النیات والایقاعات و العقود. محقق: محمد برکت. شیراز: مکتبه مدرسه امام العصر(عج) العلمیه.
قطبی، نسترن؛ و دیگران. (1394 هـ.ش). توانبخشی و درمان شکستگی‌ها. تهران: کتاب ارجمند.
محقق حلی، جعفر بن حسن. (1408 هـ). شرائع الإسلام فی مسائل الحلال و الحرام. ج ‏4. محقق: عبدالحسین محمد علی بقال. قم: اسماعیلیان.
محقق حلی، جعفر بن حسن. (1430 هـ). ریاض المسائل (ط-الحدیثة). ج ‏16. قم: مؤسسة آل البیت (ع) لإحیاء التراث.
الشیبانی، محمد بن الحسن بن فرقد. (1975 م). المبسوط. المحقق: أبوالوفا الأفغانی. ج 4. کراتشی: إدارة القرآن والعلوم الإسلامیة.
موسوی سبزواری، سیدعبدالاعلی. (1413 هـ). مهذب الأحکام. ج ‏29. قم: السیدعبدالاعلی السبزواری.
مؤسسه آموزشی و پژوهشی قضا. (1392 هـ.ش). گنجینه استفتائات قضایی. قم: نسخه 2.
نجفی، محمدحسن. (1362 هـ.ش). جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام. ج ‏43. محقق: ابراهیم سلطانی نسب. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
نظام، برهانپوری؛ و دیگران. (1991 م). الفتاوى الهندیة فی مذهب الإمام الأعظم أبی حنیفة النعمان. ج 6. بیروت: دارالفکر.
نهرینی، فریدون. (1401 هـ.ش). «عدالت، مناط استنباط و کاربست آن در صدور آرای قضایی». دوفصلنامه مطالعات تطبیقی فقه و اصول مذاهب. س 5 .ش 2. ص 1-21.
وزارت اوقاف کویت. (1414 هـ). الموسوعة الفقهیةکویت. وزارة الأوقاف و الشؤون الاسلامیة.

Files

Share

How to cite

Statistics